STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.
Ik heb mijn tijd genomen om deel te nemen aan deze "wedstrijd".Ik ben er namelijk niet zo zeker van dat ons verhaal bijzonder genoeg is. Maar misschien is dat juist de reden waarom wij wel moeten meedoen? Misschien omdat we erin geslaagd zijn ongedeerd uit “ons verhaal” te komen, namelijk als een gelukkig gezinnetje. Misschien is dat wel de hoofdreden waarom ik zou moeten proberen om ons verhaal te vertellen.
Ik belandde in Nederland bijna 12 jaar geleden(ik ben van oorsprong Engelse). Ik was 29 en, alhoewel ik het toen niet door had, op zoek naar een plek waar ik eindelijk de veiligheid vond waar ik altijd naar op zoek was geweest. Mijn jeugd was niet de gelukkigste. Het was ook niet het ergste wat een kind ooit heeft moeten doorstaan om te overleven, maar het was niet bepaald een ideaal plaatje. In het algemeen werd ik opgevoed met het idee dat ik geen waarde had, wat leidde tot een 29-jarige die echt niet geloofde dat ze ooit iets voor iemand anders zou kunnen betekenen.
De eerste keer dat ik werd gered, was ik 3 jaar oud. Mijn redders waren mijn grootouders. Ze namen me op in hun huis, “repareerden” mijn innerlijk waar ze konden en wikkelden mij in een wereld van 1950 muziek, creativiteit, poëzie en zwart-wit films. Hun liefde voelde als een grote lepel warme honing die over me heen werd gegoten. Dus de dag dat ik een man ontmoette, op een sofa bij vrienden in Amsterdam, die mij aankeek met dezelfde lichtblauwe ogen als mijn opa, wist ik direct van binnen dat ik weer was gered!
Harry was bij lange na niet het perfecte plaatje. Te knap, 11 jaar ouder, gescheiden met een kind en het ergste moest nog komen ... ... een marinier en niet alleen maar een "normale" marinier, hij was een commando. We kwamen uit verschillende sociale, educatieve en spirituele achtergronden. We hadden verschillende normen en waarden, verschillende doelen, verschillende dromen ... ... maar de klik was duidelijk zichtbaar voor iedereen. Dus na 6 maanden, het meisje die een paar honderd keer moest nadenken voordat ze een paar schoenen kocht, schokte iedereen door “JA” te zeggen tegen zijn huwelijksaanzoek.
Na een jaar, een jaar waarin we maximaal 3 maanden hadden samen gewoond sinds we bij elkaar waren, waren we getrouwd. Ik droeg een jurk gekocht door mijn opa en oma, Harry zijn militaire uniform en we verzamelden ons met een paar naaste familieleden in de Achterhoek. We trouwden in de kerk waar Harry was gedoopt, zijn ouders getrouwd waren en zijn grootouders begraven. Het was 31 oktober en voor de eerste keer in maanden scheen de zon. Ik heb het nooit iemand verteld, maar de wandeling door het gangpad, zonder mijn oude grootvader en geen liefdevolle vader om mij weg te geven, was de eenzaamste wandeling van mijn leven. Mijn hart brak, maar ik moest blijven glimlachen, omdat Harry nooit zijn blik van mijn gezicht verplaatste.
We waren van plan om naar canada te gaan voor onze huwelijksreis , maar ja ... en er zijn helaas veel van dit soort verhalen in ons leven ... ... de Nederlandse Marine had een ander idee en mijn man werd snel naar Irak gestuurd voor de duur van zes maanden. 6 maanden is een lange tijd. Het is een lange tijd om elke avond huilend door te brengen, een lange tijd om met een neplach op je gezicht rond te lopen en een lange tijd om te proberen te leunen op je geloof. Het is een lange tijd om dapper te zijn ... ...
We hadden gesproken over het hebben van kinderen. Maar medisch gezien, na het verwijderen van een aantal tumoren, werd ons verteld dat het vrijwel onmogelijk was. Het was een moeilijk iets om te horen, moeilijk te verwerken en moeilijk te accepteren, maar we deden het. We besloten dat God andere plannen had en we zouden alles moeten accepteren als we wilden leven en niet zitten denken aan wat had kunnen zijn. 3 maanden na Harry’s terugkeer, door een soort van wonder, was ik zwanger van onze zoon. Hij was uitgerekend op exact dezelfde dag dat Harry terugkeerde uit Irak het jaar ervoor. We waren extatisch, dankbaar en vol plannen. We waren zo verbaasd dat we negen zwangerschapstesten nodig hadden om ons te overtuigen!
De zwangerschap was erg moeilijk. Harry’s vader overleed toen ik 7 maanden zwanger was en gedurende het grootste deel van mijn zwangerschap lag ik in het ziekenhuis. Ik moest mijn goedbetaalde baan op een zijspoor zetten en overleven op water en droge biscuitjes, want meer hield ik niet binnen. Wonder boven wonder werd op 23 november 2004 onze zoon geboren.
De geboorte van Samuel Theodore verhoogde echter niet alleen mijn moederlijke liefde. Het bracht mijn jeugd terug met een enorme knal, een knal zo hard dat het niet alleen mij bijna verwoestte maar ook ons samen en ons gezin. Ik belande namelijk 7 dagen na de geboorte van Samuel in een vreselijke post-natale depressie. Niemand mocht mijn zoon aanraken en zelfs als Harry hem probeerde te knuffelen zat ik letterlijk te gillen van binnen. Dit verhaal duurde vijf jaar en het is een lang verhaal, een verhaal die ik me niet in detail kan herinneren, maar de pijn en het verlies achtervolgt me, nu 7 jaar later, nog steeds.
Tijdens deze reis verloor ik mijn grootouders, mijzelf, mijn zoon’s kindertijd en mijn carrière, maar ... .... Harry heeft me nooit losgelaten. Mijn man werd de verzorger, zonder te klagen. Hij gaf zijn baan als stoere marinier op, stopte met zoeken naar zichzelf, en vond zichzelf in ons ... .. en ik in hem.
We bouwden een eenheid die nog niet eens door de dood vernietigd zou kunnen worden. We gingen samen door de oorlog, dood, ziekte, hoop en wanhoop. Het was vermengd met geloof en geluk en een glimp van een glimlach. Ik kan mijn leven niet voorstellen zonder mijn Harry. Uiteindelijk was hij mijn glanzende ridder, hij redde mij en zijn redding was mijn ultieme redding ... .... Hij redde mij van mijzelf en liet me inzien wat een mooie ziel ik eigenlijk wel niet had... ... hij liet het me zien in de mooie ogen van mijn zoon!
Ik zou heel graag mijn Harry verrassen met een speciale dag. Een dag om “Dank je wel” te zeggen tegen hem, onze zoon, God en aan het leven zelf. Het leven kan je een aantal vreselijke stoten en klappen uitdelen, maar het kan je tevens zo'n schoonheid en vreugde schenken. Het kan je de liefde in de blauwe ogen van een lieve opa schenken, het kan je roepen in de kreten van je pasgeborene en het kan je omringen met een grote deken van liefde van een man die je ontmoet, op een sofa in Amsterdam, van wie je dacht dat je absoluut niets gemeen had met elkaar gemeen!
Jo-Anne, Harry en Samuel
This story and these pictures make me love Jo and Harry and Samuel a smidge more than I already do...and I can't even read in dutch! =) Such a beautiful family. I hope they win your photo contest!
Posted by: jody f | 01/16/2012 at 04:55 PM