STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.
Beste Corinne en jury,
Jaaaaaaa, natuurlijk willen wij een trouwerij winnen!! Al jaren volg ik het blog van Corinne, al vanaf dat ik begon met scrappen eigenlijk, workshop bij haar gedaan etc, en toen begon je met fotograferen, VERZOT op je babyfoto's wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een babyshoot toen Skylar 14 dagen oud was. Vlak daarna begon je met je cursus/workshop trouwfotografie en toen gaf ik nog als comment "wat jammer dat ik al getrouwd ben" en nu komt dit uit de hemel vallen! Perfect! Want..... onze bruiloft was in alle opzichten een drama!! (ga zitten, neem een bak koffie of thee want het wordt een lang verhaal wat ik echt waar, ga proberen zo kort mogelijk te houden).
Allereerst ben ik chronisch ziek, nu al stukken beter als toen, dus een echte bruiloft was al niet mogelijk voor mij. Financieel hadden we het ook niet breed dus een hele grote droombruiloft zat er ook niet in maar we waren wel al aan het sparen. We zaten op zo'n €1.750,00. Ineens "moesten" we trouwen want Igor, mijn man, zou als partner in een zaak stappen en zij wilden niet dat ik op welke manier dan ook later aanspraak zou kunnen maken etc dus trouwen op huwelijkse voorwaarden was de meest makkelijke optie, dit werd "besloten" eind oktober 2007. Onze trouwdatum werd 15 februari 2008. Erg kortdag dus, maar gelukkig was hier een mooie boerderij waar we konden trouwen en het feest konden houden in 1 wat gezien mijn ziekte handig was! Dat was ongeveer het enige dat mee zat! Nu begint het drama!
Trouwjurk: Trouwjurken uit een traditionele winkel... te duur, marktplaats... tja dan moet je naar een kleermaker om hem te laten aanpassen en werd het alsnog vrij prijzig, toen vond ik een site die de jurken op maat liet maken in Thailand. Een mooie jurk uitgezocht, off white, met een soort voile over de jurk in een heeeeeel licht goudachtig glansje. Alle maten opgemeten, verstuurd en ja hoor na een week of 5 a 6 kwam ie dan binnen, ik maak de doos open en...... grrrrrr het lijfje was gewoon GOUD gespoten, echt verschrikkelijk LELIJK!!! Ik heb gehuild niet normaal, de jurk nog net niet als zakdoek gebruikende. Nou zag ik er wat anders uit toen (30 kilo zwaarder dan nu door de medicatie die ik echt moest nemen en ik leek wel zwanger ook daardoor), en besloot de jurk toch maar eens aan te trekken en hij zat als gegoten, en gelukkig stond het niet verschrikkelijk lelijk ofzo maar mooi vond ik het niet en voelde me ook niet echt een bruidje in die jurk, maar ja geld en tijd was er niet meer om wat anders te doen.
Uitnodigingen: zelf gemaakt (gescrapt), alles lag klaar, de doos beneden neer gezet om te gaan adresseren etc, was er 1 van mijn katten zo lief de vaas met bloemen om te kiepen en je raadt het al, water over de doos met uitnodigingen!!! Opnieuw beginnen dus want ik had de tekst geprint op een doorzichtig vel allemaal doorgelopen en krom getrokken, stempels uitgelopen en wederom had ik een doos Kleenex nodig om mijn tranen te deppen.
Getuige: Mijn getuige was een goeie vriendin, die door een stom akkefietje ineens het niet meer nodig vond mijn getuige te zijn (excuus om eronder uit te komen) en ik kon 2 weken voor de trouwerij dus ineens gaan regelen dat er een andere getuige kon komen, regelen met het stadhuis en kopieën en dergelijke!
De dag zelf brak aan. Verschrikkelijk koud, het vroor, ook op de dag en met een strapless jurk is dat niet echt lekker natuurlijk ( 2 dagen na de bruiloft lagen we alle 2 ziek op bed). De auto kwam te vroeg, de fotograaf ook dus haast haast aankleden. Niks romantisch van de trap af komen ,we stonden gewoon naast elkaar in onze slaapkamer ons aan te kleden!!!
Naar de locatie, in een oude auto, dat dan gelukkig nog wel, hadden ze het paaltje voor het terrein niet weg gehaald dus we konden de oprijlaan niet op, de oude baas die ons reed moest dus eerst een stuk lopen, was de sleutel van het paaltje zoek, na ongeveer 20 minuten blauwbekken in die auto eindelijk doorrijden, waren er veel gasten nog niet eens want we waren te vroeg. De chauffeur zei dat de tijd wel ingegaan was toen hij ons ophaalde dus toen hij ons afgeleverd had konden we nog net een paar foto's schieten en toen ging hij al weer weg. Stonden we daar te wachten op onze gasten!!! Tja als je dan toch niet van traditioneel bent, dan maar helemaal niet!!!
We werden meegenomen naar binnen, ergens achteraf in de boerderij mochten we "even" wachten. Uiteindelijk kregen we een kopje thee om op te warmen maar zodra die er stond moesten we al weer weg want we gingen beginnen. We hadden natuurlijk muziek uitgezocht maar de cd deed het niet of zo iets vaags, in plaats daarvan kregen we verschrikkelijk Nederlandstalig nr dat we maar uit hebben laten zetten. Naar binnen blauw van de kou inmiddels. De ambtenaar maakte in zijn speech fout op fout op fout. Zei Igors naam fout, zei dat ik niemand had om als getuige te vragen dus "dan maar" mijn schoonzus (waar hij het vandaan haalde?) en ook bij de officiële rede maakte hij fout op fout, geboorte data, namen van ouders, pfff te erg om op te noemen.
Dat hadden we gehad gelukkig, tijd om het lopend buffet te beginnen direct na de ceremonie want de taart was als toetje. Het buffet was echt eerlijk waar om te smullen!! Niks over te klagen en de service van de boerderij ook prima verder. Geen muziek dus want de installatie deed het niet. Tussendoor nog wat foto's gemaakt, ook leuk. Na het eten kwam de taart die bijna omviel bij het opdienen. Bij het aansnijden kwamen we er amper doorheen want... hij was in het midden gewoon BEVROREN!!! En niet te eten ook nog want hij was een en al botercrème met gezouten boter blehhhggghh en we hadden zo graag een chipolata vulling gehad! Toen dat was afgelopen, was het langzaam aan tijd te gaan. Alles ingepakt en op naar huis in een taxi die al gebeld was (en een UUR op zich liet wachten, het was inmiddels 8 uur 's avonds en baggerkoud) en we woonden maar 5 minuten van de locatie af! Toen bleek dat er nog van alles daar lag op de locatie maar dat hebben we nooit meer op kunnen halen want korte tijd later is de boerderij 's nachts afgefikt (boerderij groot krakhorst in leusden).
Nou en dan hebben we gelukkig de foto's nog zou je denken toch? Ja die kwamen 1 week later.... vol goeie hoop de cd openen, och en jee, wat een ellende! Overbelicht buiten waardoor we met geknepen ogen stonden of zelfs spier en spierwit, de jurk lijkt nog witter dan sneeuw, details zijn niet te zien door de fletsheid, en de foto's van binnen zijn hoofdzakelijk zwart en bruin geworden! En alsof dit allemaal nog niet genoeg was.... de reden waarom we trouwden, omdat Igor in een zaak zou stappen. Hij wilde dat ik de cijfers zou nakijken voor hij zou tekenen want hij had er immers geen kaas van gegeten en dat wilde ik natuurlijk doen, het ging ook om mijn eigen toekomst natuurlijk. Toen werd het allemaal heel erg raar en dat was niet mijn ding en ik moest me er niet mee bemoeien etc etc. Toen bleek dus uiteindelijk dat ze hem geprobeerd hebben een loer te draaien, want de zaak was al jaren lang verliesgevend en ze hadden de hoop dat als ze dan onderuit gingen, ze niet alleen gingen (of zoiets)en hebben Igor een zinkend schip in zijn maag proberen te splitsen!!! Al die ellende voor niks dus!!!!
Daar hield het nog niet op. Ik werd NOG zieker en kon bijna niks meer. Igor heeft in die tijd zo enorm voor mij gezorgd, gesteund, en nooit nooit nooit heeft hij geklaagd, gedacht om de makkelijke weg te kiezen en me te verlaten, hij heeft echt alles voor me gedaan en over gehad en heel wat ellende moeten doorstaan! Ik was echt de makkelijkste soms niet hoor. Maar hij is er nog, bij mij, mijn liefde van mijn leven!! En inmiddels gaat het met mij stukken beter (helemaal beter word ik nooit) en hebben we 2 prachtige dochters! Heel graag zou ik hem hiermee ook bedanken, een mooie herinnering, een mooi feestje wat WEL super is en met WEL prachtige foto's want dat durven we Corinne blind toe te vertrouwen!!
We hebben meteen al gezegd dat we hopen het ooit nog eens goed te mogen doen en dit zou natuurlijk dan een geweldige kans zijn! Onze liefde opnieuw uitspreken en verzegelen! We kennen elkaar al verschrikkelijk lang en zijn vanaf moment 1 elkaars grote liefde (we waren 6 jaar!!!!) en uiteindelijk 8 jaar geleden zijn we dan een stel geworden, we noemen het ons sprookje en zo hebben we ons verhaal meegenomen in de namen van onze kindjes. Pixie betekent elfje, en Skylar staat voor een lang gelukkig en gezond en liefdevol leven! En ik hoop dat we dat met z'n allen ook echt mogen hebben en dat we dan ook een sprookjesachtige 2de huwelijks dag kunnen winnen. Sjucht op en top romantiek, eindelijk, zo als het hoort en zoals Igor het meer dan verdiend heeft!!! Sjucht ik zie onze 2 prinsesjes al lopen in hun jurkjes (Skylar wordt 3 dagen later 1 jaar dus dubbel feest!!! Ik ben 10 dagen ervoor ook jarig dus dit kan niet anders als goed zijn!!)
Nou ik hoop en duim en wens dat het ons gegund is, we kunnen echt wel wat leuks gebruiken na dit jaar (2011)!
Liefs, succes, plezier en bedankt
Igor, Angela, Pixie en Skylar Spenkelink
