photography

  • Photobucket
  • Photobucket
  • Photobucket
  • Photobucket
  • Photobucket
  • Photobucket
  • Photobucket

Jinky Art Workshop - Part 7 | Personal

Ok here is the last session from the JinkArt workshop I followed in Orange County last September with the fabulous Barb Uil. This was were the photographers could come up with their own concept without barb telling what to do and such. I totally LOVED what our group(there were two groups) came up with:
Voor blog

I think we had max 30 minutes to do this shoot and I still wonder why I can't get that done when I am alone doing a session hahahaha. So this is the end of my America adventure. In June Barb will be in The Netherlands where I will be hosting the workshop. Sorry to say it is completely sold out in case you were interested in coming :(.

Lovebirds shoot are next on this blog so watch this space!!

Corinnexxx

Posted by corinne delis on 01/25/2012 at 01:46 PM | Permalink | Comments (1)

Reblog (0) | | |

Newborn Modellen gezocht!

Newbornmodellen

Ben je zelf deze week uitgerekend of volgende week, of ken je iemand die dat is en eventueel interesse heeft in mooie newbornfoto's van jullie/hun kindje geef je dan op of deel dit bericht met je vrienden.

Corinnexxx

Posted by corinne delis on 01/23/2012 at 11:14 AM | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

En de winnaars van "win een Trouwerij!" zijn.......

Met een overweldigende meerderheid op nr 1: Marcia en Dirk! met 477 stemmen!(jeetje wat is hun verhaal de wereld rond gegaan op facebook met wel 44 shares onder vrienden en vrienden van vrienden).

Tweede plaats: Maayke en Peter met 112 stemmen. Zij winnen een lovebirds shoot met Delis Photography
Derde Plaats: Jo-Anne en Harry te Raa met 81 stemmen. Zij winnen een beloved Shoot met Florence Bavinck
Vierde Plaats: Angela en Igor met 45 stemmen. Zij winnen ook een beloved Shoot met Florence Bavinck (Eigenlijk waren er 3 prijzen, echter 1 koppel had zich teruggetrokken uit de wedstrijd, en om dan net de nr 4 geen prijs te geven vonden we een beetje lullig.

De nr 5 had zich voortijdig uit de wedstrijd moeten trekken vanwege priveomstandigheden, wij wensen hun sterkte toe.

Van harte gefeliciteerd allemaal namens mijzelf maar ook namens alle juryleden!
15 April word een feestje!!!! Ik reserveer bij deze alvast lekker weer :)

Corinnexxx

Posted by corinne delis on 01/22/2012 at 01:46 PM | Permalink | Comments (3) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Jo-Anne en Harry Te Raa

STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.

Ik heb mijn tijd genomen om deel te nemen aan deze "wedstrijd".Ik ben er namelijk niet zo zeker van dat ons verhaal bijzonder genoeg is. Maar misschien is dat juist de reden waarom wij wel moeten meedoen? Misschien omdat we erin geslaagd zijn ongedeerd uit “ons verhaal” te komen, namelijk als een gelukkig gezinnetje. Misschien is dat wel de hoofdreden waarom ik zou moeten proberen om ons verhaal te vertellen.

Ik belandde in Nederland bijna 12 jaar geleden(ik ben van oorsprong Engelse). Ik was 29 en, alhoewel ik het toen niet door had, op zoek naar een plek waar ik eindelijk de veiligheid vond waar ik altijd naar op zoek was geweest. Mijn jeugd was niet de gelukkigste. Het was ook niet het ergste wat een kind ooit heeft moeten doorstaan om te overleven, maar het was niet bepaald een ideaal plaatje. In het algemeen werd ik opgevoed met het idee dat ik geen waarde had, wat leidde tot een 29-jarige die echt niet geloofde dat ze ooit iets voor iemand anders zou kunnen betekenen.

De eerste keer dat ik werd gered, was ik 3 jaar oud. Mijn redders waren mijn grootouders. Ze namen me op in hun huis, “repareerden” mijn innerlijk waar ze konden en wikkelden mij in een wereld van 1950 muziek, creativiteit, poëzie en zwart-wit films. Hun liefde voelde als een grote lepel warme honing die over me heen werd gegoten. Dus de dag dat ik een man ontmoette, op een sofa bij vrienden in Amsterdam, die mij aankeek met dezelfde lichtblauwe ogen als mijn opa, wist ik direct van binnen dat ik weer was gered!

Harry was bij lange na niet het perfecte plaatje. Te knap, 11 jaar ouder, gescheiden met een kind en het ergste moest nog komen ... ... een marinier en niet alleen maar een "normale" marinier, hij was een commando. We kwamen uit verschillende sociale, educatieve en spirituele achtergronden. We hadden verschillende normen en waarden, verschillende doelen, verschillende dromen ... ... maar de klik was duidelijk zichtbaar voor iedereen. Dus na 6 maanden, het meisje die een paar honderd keer moest nadenken voordat ze een paar schoenen kocht, schokte iedereen door “JA”  te zeggen tegen zijn huwelijksaanzoek.

Na een jaar, een jaar waarin we maximaal 3 maanden hadden samen gewoond sinds we bij elkaar waren, waren we getrouwd. Ik droeg een jurk gekocht door mijn opa en oma, Harry zijn militaire uniform en we verzamelden ons met een paar naaste familieleden in de Achterhoek. We trouwden in de kerk waar Harry was gedoopt, zijn ouders getrouwd waren en zijn grootouders begraven. Het was 31 oktober en voor de eerste keer in maanden scheen de zon. Ik heb het nooit iemand verteld, maar de wandeling door het gangpad, zonder mijn oude grootvader en geen liefdevolle vader om mij weg te geven, was de eenzaamste wandeling van mijn leven. Mijn hart brak, maar ik moest blijven glimlachen, omdat Harry nooit zijn blik van mijn gezicht verplaatste.

We waren van plan om naar canada te gaan voor onze huwelijksreis , maar ja ... en er zijn helaas veel van dit soort verhalen in ons leven ... ... de Nederlandse Marine had een ander idee en mijn man werd snel naar Irak gestuurd voor de duur van zes maanden. 6 maanden is een lange tijd. Het is een lange tijd om elke avond huilend door te brengen, een lange tijd om met een neplach op je gezicht rond te lopen en een lange tijd om te proberen te leunen op je geloof. Het is een lange tijd om dapper te zijn ... ... 

We hadden gesproken over het hebben van kinderen. Maar medisch gezien, na het verwijderen van een aantal tumoren, werd ons verteld dat het vrijwel onmogelijk was. Het was een moeilijk iets om te horen, moeilijk te verwerken en moeilijk te accepteren, maar we deden het. We besloten dat God andere plannen had en we zouden alles moeten accepteren als we wilden leven  en niet zitten denken aan wat had kunnen zijn. 3 maanden na Harry’s terugkeer, door een soort van wonder, was ik zwanger van onze zoon. Hij was uitgerekend op exact dezelfde dag dat Harry terugkeerde uit Irak het jaar ervoor. We waren extatisch, dankbaar en vol plannen. We waren zo verbaasd dat we negen zwangerschapstesten nodig hadden om ons te overtuigen!

De zwangerschap was erg moeilijk. Harry’s vader overleed toen ik 7 maanden zwanger was en gedurende het grootste deel van mijn zwangerschap lag ik in het ziekenhuis. Ik moest mijn goedbetaalde baan op een zijspoor zetten en overleven op water en droge biscuitjes, want meer hield ik niet binnen. Wonder boven wonder werd op 23 november 2004 onze zoon geboren.

De geboorte van Samuel Theodore verhoogde echter niet alleen mijn moederlijke liefde. Het bracht mijn jeugd terug met een enorme knal, een knal zo hard dat het niet alleen mij bijna verwoestte maar ook ons samen en ons gezin. Ik belande namelijk 7 dagen na de geboorte van Samuel in een vreselijke post-natale depressie. Niemand mocht mijn zoon aanraken en zelfs als Harry hem probeerde te knuffelen zat ik letterlijk te gillen van binnen. Dit verhaal duurde vijf jaar en het is een lang verhaal, een verhaal die ik me niet in detail kan herinneren, maar de pijn en het verlies achtervolgt me, nu 7 jaar later, nog steeds.

Tijdens deze reis verloor ik mijn grootouders, mijzelf, mijn zoon’s kindertijd en mijn carrière, maar ... .... Harry heeft me nooit losgelaten. Mijn man werd de verzorger, zonder te klagen. Hij gaf zijn baan als stoere marinier op, stopte met zoeken naar zichzelf, en vond zichzelf in ons ... .. en ik in hem.

We bouwden een eenheid die nog niet eens door de dood vernietigd zou kunnen worden. We gingen samen door de oorlog, dood, ziekte, hoop en wanhoop. Het was vermengd met geloof en geluk en een glimp van een glimlach. Ik kan mijn leven niet voorstellen zonder mijn Harry. Uiteindelijk was hij mijn glanzende ridder, hij redde mij en zijn redding was mijn ultieme redding ... .... Hij redde mij van mijzelf en liet me inzien wat een mooie ziel ik eigenlijk wel niet had... ... hij liet het me zien in de mooie ogen van mijn zoon!

Ik zou heel graag mijn Harry verrassen met een speciale dag. Een dag om “Dank je wel” te zeggen tegen hem, onze zoon, God en aan het leven zelf. Het leven kan je een aantal vreselijke stoten en klappen uitdelen, maar het kan je tevens zo'n schoonheid en vreugde schenken. Het kan je de liefde in de blauwe ogen van een lieve opa schenken, het kan je roepen in de kreten van je pasgeborene en het kan je omringen met een grote deken van liefde van een man die je ontmoet, op een sofa in Amsterdam, van wie je dacht dat je absoluut niets gemeen had met elkaar gemeen! 

Jo-Anne, Harry en Samuel
Our-Family-1

 

Posted by corinne delis on 01/16/2012 at 12:04 PM | Permalink | Comments (1) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Angela en Igor

STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.

Beste Corinne en jury,

Jaaaaaaa, natuurlijk willen wij een trouwerij winnen!! Al jaren volg ik het blog van Corinne, al vanaf dat ik begon met scrappen eigenlijk, workshop bij haar gedaan etc, en toen begon je met fotograferen, VERZOT op je babyfoto's wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een babyshoot toen Skylar 14 dagen oud was. Vlak daarna begon je met je cursus/workshop trouwfotografie en toen gaf ik nog als comment "wat jammer dat ik al getrouwd ben" en nu komt dit uit de hemel vallen! Perfect! Want..... onze bruiloft was in alle opzichten een drama!! (ga zitten, neem een bak koffie of thee want het wordt een lang verhaal wat ik echt waar, ga proberen zo kort mogelijk te houden).

Allereerst ben ik chronisch ziek, nu al stukken beter als toen, dus een echte bruiloft was al niet mogelijk voor mij. Financieel hadden we het ook niet breed dus een hele grote droombruiloft zat er ook niet in maar we waren wel al aan het sparen. We zaten op zo'n €1.750,00. Ineens "moesten" we trouwen want Igor, mijn man, zou als partner in een zaak stappen en zij wilden niet dat ik op welke manier dan ook later aanspraak zou kunnen maken etc dus trouwen op huwelijkse voorwaarden was de meest makkelijke optie, dit werd "besloten" eind oktober 2007. Onze trouwdatum werd 15 februari 2008. Erg kortdag dus, maar gelukkig was hier een mooie boerderij waar we konden trouwen en het feest konden houden in 1 wat gezien mijn ziekte handig was! Dat was ongeveer het enige dat mee zat! Nu begint het drama!

Trouwjurk: Trouwjurken uit een traditionele winkel... te duur, marktplaats... tja dan moet je naar een kleermaker om hem te laten aanpassen en werd het alsnog vrij prijzig, toen vond ik een site die de jurken op maat liet maken in Thailand. Een mooie jurk uitgezocht, off white, met een soort voile over de jurk in een heeeeeel licht goudachtig glansje. Alle maten opgemeten, verstuurd en ja hoor na een week of 5 a 6 kwam ie dan binnen, ik maak de doos open en...... grrrrrr het lijfje was gewoon GOUD gespoten, echt verschrikkelijk LELIJK!!! Ik heb gehuild niet normaal, de jurk nog net niet als zakdoek gebruikende. Nou zag ik er wat anders uit toen (30 kilo zwaarder dan nu door de medicatie die ik echt moest nemen en ik leek wel zwanger ook daardoor), en besloot de jurk toch maar eens aan te trekken en hij zat als gegoten, en gelukkig stond het niet verschrikkelijk lelijk ofzo maar mooi vond ik het niet en voelde me ook niet echt een bruidje in die jurk, maar ja geld en tijd was er niet meer om wat anders te doen.

Uitnodigingen: zelf gemaakt (gescrapt), alles lag klaar, de doos beneden neer gezet om te gaan adresseren etc, was er 1 van mijn katten zo lief de vaas met bloemen om te kiepen en je raadt het al, water over de doos met uitnodigingen!!! Opnieuw beginnen dus want ik had de tekst geprint op een doorzichtig vel allemaal doorgelopen en krom getrokken, stempels uitgelopen en wederom had ik een doos Kleenex nodig om mijn tranen te deppen.

Getuige: Mijn getuige was een goeie vriendin, die door een stom akkefietje ineens het niet meer nodig vond mijn getuige te zijn (excuus om eronder uit te komen) en ik kon 2 weken voor de trouwerij dus ineens gaan regelen dat er een andere getuige kon komen, regelen met het stadhuis en kopieën en dergelijke!

De dag zelf brak aan. Verschrikkelijk koud, het vroor, ook op de dag en met een strapless jurk is dat niet echt lekker natuurlijk ( 2 dagen na de bruiloft lagen we alle 2 ziek op bed). De auto kwam te vroeg, de fotograaf ook dus haast haast aankleden. Niks romantisch van de trap af komen ,we stonden gewoon naast elkaar in onze slaapkamer ons aan te kleden!!! 

Naar de locatie, in een oude auto, dat dan gelukkig nog wel, hadden ze het paaltje voor het terrein niet weg gehaald dus we konden de oprijlaan niet op, de oude baas die ons reed moest dus eerst een stuk lopen, was de sleutel van het paaltje zoek, na ongeveer 20 minuten blauwbekken in die auto eindelijk doorrijden, waren er veel gasten nog niet eens want we waren te vroeg. De chauffeur zei dat de tijd wel ingegaan was toen hij ons ophaalde dus toen hij ons afgeleverd had konden we nog net een paar foto's schieten en toen ging hij al weer weg. Stonden we daar te wachten op onze gasten!!! Tja als je dan toch niet van traditioneel bent, dan maar helemaal niet!!!

We werden meegenomen naar binnen, ergens achteraf in de boerderij mochten we "even" wachten. Uiteindelijk kregen we een kopje thee om op te warmen maar zodra die er stond moesten we al weer weg want we gingen beginnen. We hadden natuurlijk muziek uitgezocht maar de cd deed het niet of zo iets vaags, in plaats daarvan kregen we verschrikkelijk Nederlandstalig nr dat we maar uit hebben laten zetten. Naar binnen blauw van de kou inmiddels. De ambtenaar maakte in zijn speech fout op fout op fout. Zei Igors naam fout, zei dat ik niemand had om als getuige te vragen dus "dan maar" mijn schoonzus (waar hij het vandaan haalde?) en ook bij de officiële rede maakte hij fout op fout, geboorte data, namen van ouders, pfff te erg om op te noemen.

 

Dat hadden we gehad gelukkig, tijd om het lopend buffet te beginnen direct na de ceremonie want de taart was als toetje. Het buffet was echt eerlijk waar om te smullen!! Niks over te klagen en de service van de boerderij ook prima verder. Geen muziek dus want de installatie deed het niet. Tussendoor nog wat foto's gemaakt, ook leuk. Na het eten kwam de taart die bijna omviel bij het opdienen. Bij het aansnijden kwamen we er amper doorheen want... hij was in het midden gewoon BEVROREN!!! En niet te eten ook nog want hij was een en al botercrème met gezouten boter blehhhggghh en we hadden zo graag een chipolata vulling gehad! Toen dat was afgelopen, was het langzaam aan tijd te gaan. Alles ingepakt en op naar huis in een taxi die al gebeld was (en een UUR op zich liet wachten, het was inmiddels 8 uur 's avonds en baggerkoud) en we woonden maar 5 minuten van de locatie af! Toen bleek dat er nog van alles daar lag op de locatie maar dat hebben we nooit meer op kunnen halen want korte tijd later is de boerderij 's nachts afgefikt (boerderij groot krakhorst in leusden).

Nou en dan hebben we gelukkig de foto's nog zou je denken toch? Ja die kwamen 1 week later.... vol goeie hoop de cd openen, och en jee, wat een ellende! Overbelicht buiten waardoor we met geknepen ogen stonden of zelfs spier en spierwit, de jurk lijkt nog witter dan sneeuw, details zijn niet te zien door de fletsheid, en de foto's van binnen zijn hoofdzakelijk zwart en bruin geworden! En alsof dit allemaal nog niet genoeg was.... de reden waarom we trouwden, omdat Igor in een zaak zou stappen. Hij wilde dat ik de cijfers zou nakijken voor hij zou tekenen want hij had er immers geen kaas van gegeten en dat wilde ik natuurlijk doen, het ging ook om mijn eigen toekomst natuurlijk. Toen werd het allemaal heel erg raar en dat was niet mijn ding en ik moest me er niet mee bemoeien etc etc. Toen bleek dus uiteindelijk dat ze hem geprobeerd hebben een loer te draaien, want de zaak was al jaren lang verliesgevend en ze hadden de hoop dat als ze dan onderuit gingen, ze niet alleen gingen (of zoiets)en hebben Igor een zinkend schip in zijn maag proberen te splitsen!!! Al die ellende voor niks dus!!!!

Daar hield het nog niet op. Ik werd NOG zieker en kon bijna niks meer. Igor heeft in die tijd zo enorm voor mij gezorgd, gesteund, en nooit nooit nooit heeft hij geklaagd, gedacht om de makkelijke weg te kiezen en me te verlaten, hij heeft echt alles voor me gedaan en over gehad en heel wat ellende moeten doorstaan! Ik was echt de makkelijkste soms niet hoor. Maar hij is er nog, bij mij, mijn liefde van mijn leven!! En inmiddels gaat het met mij stukken beter (helemaal beter word ik nooit) en hebben we 2 prachtige dochters! Heel graag zou ik hem hiermee ook bedanken, een mooie herinnering, een mooi feestje wat WEL super is en met WEL prachtige foto's want dat durven we Corinne blind toe te vertrouwen!!

We hebben meteen al gezegd dat we hopen het ooit nog eens goed te mogen doen en dit zou natuurlijk dan een geweldige kans zijn! Onze liefde opnieuw uitspreken en verzegelen! We kennen elkaar al verschrikkelijk lang en zijn vanaf moment 1 elkaars grote liefde (we waren 6 jaar!!!!) en uiteindelijk 8 jaar geleden zijn we dan een stel geworden, we noemen het ons sprookje en zo hebben we ons verhaal meegenomen in de namen van onze kindjes. Pixie betekent elfje, en Skylar staat voor een lang gelukkig en gezond en liefdevol leven! En ik hoop dat we dat met z'n allen ook echt mogen hebben en dat we dan ook een sprookjesachtige 2de huwelijks dag kunnen winnen. Sjucht op en top romantiek, eindelijk, zo als het hoort en zoals Igor het meer dan verdiend heeft!!! Sjucht ik zie onze 2 prinsesjes al lopen in hun jurkjes (Skylar wordt 3 dagen later 1 jaar dus dubbel feest!!! Ik ben 10 dagen ervoor ook jarig dus dit kan niet anders als goed zijn!!)

Nou ik hoop en duim en wens dat het ons gegund is, we kunnen echt wel wat leuks gebruiken na dit jaar (2011)!

Liefs, succes, plezier en bedankt

Igor, Angela, Pixie en Skylar Spenkelink

_MG_9792
Igor-&-Angela_064
Igor-&-Angela_112
Igor-&-Angela_147

Posted by corinne delis on 01/16/2012 at 12:04 PM | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Herman en Jacqueline

Herman en Jacqueline hebben zich terug getrokken uit deze wedstrijd door persoonlijke omstandigheden die helaas nu hun aandacht 200% nodig hebben.

Hallo,

Ik heb er even over nagedacht en besloten om ons verhaal in te sturen.

Wij Herman en Jacqueline van Velzen zijn op 10 augustus 1995 getrouwd.

Wij hadden al 2 x eerder alles hadden moeten afblazen. De 1ste keer verloor mijn man zijn baan en de 2de keer was ik zwanger van ons 1ste kindje en samen trouwen met een dikke buik vond ik minder leuk en ook waren de financieen er niet naar. Eindelijk na 11 jaar samen zijn ging het gebeuren op 10 augustus 2005. We waren er al een jaar mee bezig tot het noodlot weer toesloeg. Mijn man kreeg geen loon meer en werkte als vertegenwoordiger in dvd’s. Beloofd werd dat het in orde kwam. Onze dag naderde en we hadden ondertussen noodgedwongen onze huur en vaste lasten moeten betalen van het trouwpotje(inmiddels hadden wij 3 kinderen en alles ging gewoon door).

Tot de laatste dag hadden we hoop maar helaas kregen we het nieuws dat zijn voormalige baas failliet was. We konden niet meer terug, anders hadden we nog meer kosten, dus we zijn getrouwd wetende dat wij dit niet konden betalen. De hele dag keken we elkaar aan hielden elkaar vast en voelden ons verschrikkelijk.

We hebben het dus op de pof gedaan. Na onze trouwdag konden we dus niet samen op reis en zijn we na 1 overnachting op de lokatie naar huis vertrokken en hebben samen flink gehuild, blijdschap en ook verdriet. Want dit werd zwaar een week na ons trouwen heeft mijn man met lood in de schoenen het opgebiecht bij Hotel de Beurs in Hoofddorp waar we het feest diner, ect hadden gehad. Een betalingsregeling werd getroffen en het werd lood, lood zwaar elke maand. Ons trouwalbum hebben we pas ingezien 2 jaar na ons trouwen toen was ook dat afbetaald. De volgende klap was dat 4 weken na ons trouwen mijn man instortte en eigelijk niet wist of hij verder wilde, Hij voelde zich zo schuldig. Hij heeft toen alles gepakt en is vertrokken. Na een dag wel terug gekomen en we hebben elkaar vast gehouden en gezegd tegen elkaar "Ooit, ooit doen we het over met liefdevolle mensen om ons heen".

Onze relatie was al niet gemakkelijk, eerst 2 jaar bij mijn moeder ingewoond, ik had al een baby, 14 okt 1999 kreeg onze oudste een ernstig verkeersongeval met coma en alle verdere gevolgen vandien. Ook nu nog zijn de verschijnselen van zijn coma daar. En nu worden wij ook nog ook nog Opa en Oma, mijn man is 41 en ik ben 39 jaar. Ik hoop met heel mijn hart dat wij kans mogen maken op een mooie zonder zorgen opnieuw trouwdag.

Groetjes Jacqueline en Herman.

20-Avondpret
45
0547

Posted by corinne delis on 01/16/2012 at 12:03 PM | Permalink | Comments (2) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Marcia en Dirk

STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.

Ja, ik wil! Ik wil heel graag nog een keer trouwen met mijn allerliefste! Dirk en ik zijn inmiddels ruim 17 jaar bij elkaar en al bijna 10 jaar getrouwd. Ik werd verliefd op hem tijdens de laatste schooldag op de middelbare school. En hoe!? Het was echt alsof cupido een pijl door mijn hart schoot. ’s Morgens sprak ik Dirk nog even toen ik hem op het schoolplein tegenkwam en toen was er nog niets aan de hand. Een paar uur later zag ik hem weer en…..BAM!!!! Ineens was het daar, dat gevoel dat niet te omschrijven is. Echt met trillen, misselijkheid, vlinders, stotteren….bijna alsof ik ziek werd. Freaky! Na wat aarzelen heb ik toch maar voorzichtig gezegd wat er aan de hand was. Achteraf bleek dat Dirk al jaren heimelijk verliefd op mij was, maar dat heeft hij nooit laten blijken en ik had natuurlijk niks door. Sinds die dag ben ik verliefd en dat gevoel is gebleven. Het is echt nooit meer weggeweest. Naast het feit dat ik zielsveel van hem houd, ben ik nog steeds heel verliefd en krijg ik nog steeds regelmatig vlinders in mijn buik en tranen in mijn ogen.

Inmiddels zijn we al weer heel wat jaren verder, zijn we bijna 10 jaar getrouwd en hebben we een dochtertje van bijna 1,5 jaar. We hebben een heerlijk leven samen! Onlangs is er echter een flinke vlek gekomen op ons smetteloze bestaan. In september kreeg ik de diagnose endeldarmkanker. Dat kwam (zoals meestal het geval is) als donderslag bij heldere hemel. Ik val niet in de risicogroep, leef gezond en ben nagenoeg stressloos. Dus wat moet die kanker daar dan ineens in mijn endeldarm?! De boodschap zal me nog wel duidelijk worden, neem ik aan. Ondanks deze vervelende episode, ben ik nog steeds een heel gelukkig mens. Ik heb er een blog over geschreven die je hier kunt lezen http://marciagoodthings.blogspot.com/2011/11/kanker-kut.html (even een note van corinne hier, ik raad jullie aan deze blogpost te lezen, zegt veel over hoe zij als stel in het leven staan)

Ik heb zojuist een lange periode van bestraling achter de rug en de gevolgen daarvan waren vreselijk pijnlijk. Zoiets hoop ik nooit meer mee te moeten maken. Gelukkig begint het nu allemaal wat te genezen. Eind januari word ik geopereerd en daarna krijg ik na een paar maanden nog een chemokuur(gelukkig pas na 15 april, wat zou betekenen dat ik nog 1 keer met al mijn haar mooi op de foto mag, voordat ik voor lange tijd kaal word). Wij gaan er vanuit dat het daarna opgelost is en we weer door kunnen gaan met ons fijne leven en we als twee verliefde oude rimpelaars zullen eindigen. Ik zou het super vinden om deze vervelende periode feestelijk af te kunnen sluiten met een “opnieuw-trouwfeest” na 10 jaar huwelijk, dus ik zou daar heel graag kans op willen maken. Daarnaast waren onze trouwfoto’s van 10 jaar terug helemaal niet mooi…..ik kan wel zeggen slecht! Dus ik zou het ook heel leuk vinden om die eens over te kunnen doen. En hoe geweldig zou het zijn om ons eigen dochtertje, Lieve, als bruidsmeisje te hebben?! Heerlijk! Al met al genoeg redenen om te proberen om een kans te maken op deze geweldige prijs.

Veel liefs,

Marcia, Dirk en Lieve.
16-mei-2002-small
Juni-2010-small
Juli-2010-small

 

Posted by corinne delis on 01/16/2012 at 12:03 PM | Permalink | Comments (4) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Maayke en Peter

STEMMEN KAN ALLEEN VIA DE FAN PAGE VAN DELIS PHOTOGRAPHY. Daar staan alle verhalen en het verhaal dat jij het beste vind kun je "liken". het verhaal met de meeste "likes" wint! Alle andere stemmen worden niet meegeteld! Stemmen kan tot zondag de 22ste tot 12.00 uur.

Zo begon het allemaal....

Peter 21jaar studeerde in z'n 2 jaar bedrijfseconomie Hva 

Maayke 19 jaar werkte als kapster in een kapsalon 

Het was 27-12-2004 Maayke kwam erachter dat ze niet gepland maar zeker wel gewenst zwanger raakte van Djaydi(nu 6 jaar)... We waren er gelijk al erg blij mee maar nog wel erg jong... Maar goed we moesten door... We woonde beide nog bij onze ouders... Dus opzoek naar een huis.. Dat ging allemaal niet gemakkelijk want in hoorn was er toen der tijd al een wacht tijd voor een huur huis van 7 jaar... Dus hadden we een probleem want urgentie werd niet gegeven.... We konden toch bij onze ouders terecht ( Maayke haar ouders lagen die tijd in scheiding :s) en bij Peter zijn ouders was ook geen optie.. we wilden gewoon een gezin vormen! 

 

Uiteindelijk kwam Peter via een kennis bij toen nog fortisbank(nu abn amro) terecht en kon daar(betaald) stage lopen... Dat bracht voor ons openingen om misschien wel een huis te kopen omdat voor een huur huis echt niet in aanmerking komen.. Uiteindelijk na veel gepraat hebben we toch een hypotheek gekregen en een huis gekocht ( waar we nu nog steeds heerlijk wonen..) Om daar samen een gezin te worden..we hebben 1 augusus 2005 de sleutel gekregen en zijn ertoen na 2 maanden heel hard klussen ingetrokken.Echter was Djaydi toen al geboren(25 augustus) en hebben toen nog 5 weken bij maayke haar ouders gewoond.

Maar voor het huis en baby moest en natuurlijk wel iets vast gelegd worden dat kon door middel van trouwen of door een samenlevingscontract... Een samenlevingscontract koste al veel geld en trouwen kon gratis . Toen hebben we voor trouwen gekozen omdat dat toen het goedkoopste was (we hadden immers weinig geld) en hebben toen gezegt tegen elkaar dat we het wel een keertje ""echt "zouden doen... Tot op heden is dat nog niet gebeurt... Op onze dag 19-07-2005 trouwde we dus gratis... We hebben die dag wel samen met wat vrienden(bijna al onze beste vrienden waren op vakantie omdat we getrouwd waren binnen 3 weken.omdat we  tot de conclusie kwamen dat trouwen het goedkoopste was ) en familie doorgebracht en savonds een soort van feestje in de tuin van Peter zijn ouders gehouden.. Ik was immers hoogzwanger (35 weken) erg moe en moesten nog dingen regelen voor het huis dus de dag was omgevlogen... De volgende dag kwamen we erachter dat wij als bruidspaar niet eens samen op de foto zijn gegaan...:( 

Wij hebben inmiddels 2 hele lieve Meiden van Djaydi 6 enDjoya 4 jaar. Maayke haar vader is vorige zomer getrouwd. Dus toen kwamen onze dochters van papa en mama wanneer gaan jullie trouwen..wij willen graag bij jullie ook bruidsmeisjes zijn(dat waren ze(zie foto facebook profiel) Daarop moesten we antwoorden dat we getrouwd waren toen djaydi in mama haar buik zat... Dat geloofde ze natuurlijk niet... En vroegen zich af of ik ook een prinsessrnjurk aan had(dat had ik niet...) en ze wilde de foto van ons zien... Die hadden we helaas ook niet... Daarom leek deze "prijs"nou zo leuk!! Dat we dan toch nog een prachtige dag zonder 'stres,vermoeidheid ,ouders beide weer gelukkig ,alles gesattelt en natuurlijk samen met onze 2 prinsesjes over te doen!

Ik hoop dat dit de reden is die jullie zoeken! 

Groetjes Peter en Maayke Langenberg

DSC_0828

Posted by corinne delis on 01/16/2012 at 12:02 PM | Permalink | Comments (2) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Bekendmaking van de top 5!! | Win een trouwerij!

Oh jongens, jongens wat hebben jullie ons aangedaan!? Zulke mooie redenen om nog een keer te mogen trouwen. Sommigen kwamen overeen, en anderen waren uniek in zijn soort. Heel erg moeilijk en omdat ik teveel mensen die zich hadden aangemeld persoonlijk of als klant goed kende of als kennis heb ik mij volledig teruggetrokken uit de jury en heb dus ook niet mijn stem uitgebracht. Hierdoor lag het stemmen volledig in handen van een 6-tal juryleden(waarvan de helft sponsor en de andere helft mensen die niemand persoonlijk kenden) die het vreselijk moeilijk hebben gehad om te moeten kiezen uit alle aanmeldingen. Maar ik heb van iedereen hun favoriete verhalen gehad en daar kwam toch echt een top 5 uit. Drumrolls please......

Marcia en Dirk Hamelijnck
Jo-Anne en Harry ter Raa
Maayke en Peter Langenberg 
Jacqueline en Herman van Velzen
Angela en Igor Spenkelink (Sali en Anne-Dorine hebben zich teruggetrokken) 

Morgen zal er van iedereen een aparte weblog komen en word er uitgelegt hoe er gestemd kan worden.

Corinnexxx 

 

 

Posted by corinne delis on 01/15/2012 at 07:59 PM | Permalink | Comments (2) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Jinky Art Workshop - Part 6 | Personal

This was propably my favorite session of the JinkyArt Workshop by Barb Uil I took in LA last September>
  Voor blog

Oh I miss being in the USA...I need to go back and catch up with some friends.

Corinnexxx 

Posted by corinne delis on 01/14/2012 at 12:05 PM | Permalink | Comments (2) | TrackBack (0)

Reblog (0) | | |

Next »
  • photography
  • Powered by TypePad